musicandmore.plInformacje dla klientów Vademecum gitarzysty Rodzaje gitar elektrycznych

Rodzaje gitar elektrycznych

Jeden z najpopularniejszych na świecie typów gitary wywodzi się od instrumentu o nazwie Fender Stratocaster. Tego kształtu nie da się pomylić z żadnym innym. Oryginał produkowany od 1954 roku szybko stał się jedną z najbardziej pożądanych gitar na świecie. W odpowiedzi na wielkie zapotrzebowanie na „Straty” pojawiły się firmy wykonujące kopie tego modelu. Produkty wielu z tych firm z powodzeniem dorównują oryginałowi, a ich cena jest stosunkowo korzystna.

„Stratocastera”, jak przystało na najpopularniejszy na świecie typ gitary, możemy spotkać w każdej odmianie – niezmienny będzie tylko rodzaj połączenia gryfu z korpusem (jest to konstrukcja typu bolt-on, czyli gryf przykręcony do korpusu za pomocą metalowych śrub), które w znacznej mierze kształtuje brzmienie instrumentu. Znajdziemy zatem „Stratocastery” wykonane w każdym wariancie pod względem doboru drewna, układu pick upów (H-H, H-S-H, S-S-H), rodzaju progów (i te najcieńsze i te typu „jumbo”), rodzaju mostków (najpopularniejsze jest jednostronne tremolo pozwalające na opuszczenie dźwięku, ale nie jest trudno znaleźć Strata ze stałym mostkiem, lub mostkiem typu Floyd Rpse). Jednym słowem, każdy może mieć swojego Strata!

Brzmienie gitar typu „Stratocaster” określa się jako „szklankę”, czyli słynny dźwięczny bell tone, który można usłyszeć najwcześniej u Jimiego Hendrixa czy Steve Ray Vaughana.

Gitary typu „Startocaster” są obecne w każdym jednym gatunku muzycznym od muzyki pop po najcięższe brzmienia i shrederskie zagrywki w klimacie Yngwiee Malmsteena, ale najbardziej kojarzą się z muzyką bluesową i softrockową w stylu Bon Jovi i rzeczywiście w tych gatunkach „Stratocastery” niezaprzeczalnie królują na scenach i w studiach nagraniowych.

Cechy charakterystyczne:
– kształt litego korpusu;
– kształt główki;
– układ kluczy po jednej stronie główki (z reguły na górnej krawędzi, ale niekiedy główka jest odwrócona i wówczas klucze znajdują się u dołu);
– dźwięczne brzmienie określane jako „szklanka” (bell tone);
– jednostronne tremolo w wersjach klasycznych;
– gniazdo umiejscowione na topie korpusu, ustawione pod kątem (bardzo wygodne rozwiązanie).


Telecaster

Telecaster zdobył tylko troszkę mniejsza popularność niż jego młodszy brat – Stratocaster. Gitara posiada bardzo charakterystyczny kształt i wykończenie. Klucze umieszczone są podobnie jak w Stratokasterze po jednej stronie główki, ale sam jej kształt jest nieco inny i nie sposób go pomylić z jakimkolwiek innym na świecie.

Ostatnimi czasy można zauważyć wzrost popularności gitar tego typu. Sięga po nie coraz więcej gitarzystów młodszego pokolenia takich jak Richie Kotzen, czy Joe Bonamassa.

Telecaster najlepiej spisywał się w muzyce bluesowej i wszystkich pokrewnych jej gatunkach. Natomiast dziś bardzo często sięgają po ten model muzycy z kręgu brit popu i indie i obecnie to w tych gatunkach muzyki królują gitary typu Telecaster.


Les Paul (LP)

Les Poul to po prostu synonim gitary elektrycznej, która z muzyką rockową i bluesową była od samego początku.

Gitary tego typu są produkowane od ponad pięćdziesięciu lat na bazie konstrukcji set in (gryf wklejany w korpus). Standardowo wyposażone są w mostek typu Tune-o-Matic i Stopbar.

To właśnie w gitarach typu Les Paul po raz pierwszy zainstalowano przetworniki typu humbacker, które generują o wiele mniej szumów niż przetworniki typu single coil, mają ciemniejszy sound i mocniejszy sygnał i to one w dużej mierze określają ostateczne brzmienie Les Pauli.

Gitary typu Les Paul to instrumenty o bardzo mocnym, mięsistym i ciepłym brzmieniu, dzięki czemu wspaniale spisują się w muzyce rockowej (także w jej najcięższych odmianach). Ale ze względu na swoje wspaniałe brzmienie spotykane są w każdym jednym rodzaju muzycznym.

Gitary typu Les Paul wspaniale spisują się w muzyce rockowej tej w starszym klimacie reprezentowanej choćby przez Slasha, jak i w awangardzie rockowej, muzyce eksparymentalnej i progresywnej reprezentowanej np. przez Bucked Heada.

Cechy charakterystyczne:
– konstrukcja set-in;
– lity korpus wykonany z grubego kawałka drzewa;
– stosunkowo gruby gryf;
– elektryka oparta na przetwornikach typu humbucker;
– mocne, ciemne i ciepłe brzmienie;
– zawsze wyposażone w mostek Tune-o-Matic i Stopbar.


SG

Inne typy gitar wzorowane na produkcjach Gibsona to instrumenty typu SG o charakterystycznym kształcie deski układającym się w dwa ostre rogi (Angus Young AC/DC), które na stałe wpisały się w historię hardrocka i heavymetalu i najczęściej wystepują w kolorze ciemnej czerwieni lub czerni, oraz instrumenty typu flying V (Scorpions, Leny Kravitz), których walory brzmieniowe oraz wizualne doceniły dopiero lata ’80 i ’90.


Superstrat

Superstrat to nazwa kojarząca się z gitarą typu Stratocaster. I rzeczywiście gitary typu Superstrat wiele czerpią ze swojego pierwowzoru, ale do końca wierne mu nie są – pozostał zbliżony kształt litego korpusu, połączenie bolt-on (choć nie zawsze) oraz ustawienie kluczy po jednej stronie główki.

Gitary typu Superstrat kojarzą się z instrumentami „sportowymi”, budowanymi dla „szybkograczy” (tzw. z ang. shrederów). I początkowo gitary były tak budowane, by zapewnić maksymalną wygodę grającemu również w tych najbardziej wymagających technikach, jak: sweep, tapping, fastpicking (staccato), czy też hammering (legato). Skoro gitary są tworzone z myślą o partiach solowych, charakteryzować się muszą szybkim atakiem, selektywnością i przebijającą się górą pasma. Gitara typu Superstrat nie koniecznie musi być zgodna we wszystkich punktach z tym, co napisano – pojawiają się zatem instrumenty tego typu dedykowane grze rytmicznej, opartej na ciężkich riffach, gdzie mają potężnie brzmieć „w dole”.

Jedne z pierwszych firm, które produkowały gitary typu Superstrat, były Charvel i Kramer, a także Ibanez. Ta ostatnia zdobyła największa popularność. Dziś również bardzo dużym zainteresowaniem cieszą się gitary typu Superstrat produkowane przez firmę Cort i Washburn.

Gitary typu Superstrat są instrumentami, w których możemy spotkać każdy rodzaj drewna, każdy rodzaj elektroniki (układy pasywne i aktywne we wszystkich wariantach układu przetwprników) oraz każdy rodzaj mostka, choć niewątpliwie najbardziej kojarzą się z mostkami typu Floyd Rose, które umożliwiają i opuszczenie, i podniesienie dźwięku.

Najsłynniejsi gitarzyści używający tego typu instrumentów to: Edie Van Halen, Vinie Moor, Steve Vai, Joe Satriani.
Cechy charakterystyczne:
– lity korpus;
– najczęściej 24 progi;
– niezbyt gruby gryf ułatwiający wykonywanie trudnych technik;
– bardzo często mostek typu Floyd Rose.

Gitara siedmiostrunowa

Gitary siedmiostrunowe są w muzyce obecne już stosunkowo długo, ale ich popularność znacznie wzrosła w ostatnich czasach wraz ze wzrostem popularności cięższej muzyki, w której używa się gitar o niższym stroju (np. barytonowe) lub właśnie gitar, o których tu mowa.

Gitara siedmiostrunowa ma dodaną niższą strunę H (H7), co zwiększa skalę gitary i powoduje, że można dzięki niej osiągnąć naprawdę solidny dół i ciężar. Często muzycy jeszcze opuszczają strunę H7 do dźwięku A (do tego rodzaju zabiegu dobrze jest zaopatrzyć się w komplet grubszych strun, np. 10-56 lub grubsze).

Jednym z przeznaczeń instrumentu tego typu jest odgrywanie najcięższych riffów świata, ale nie należy zapominać, że dodanie siódmej struny daje również o wiele większe możliwości zabawy harmonią – poruszanie się w innych tonacjach, budowanie ciekawszych akordów.